اصلا مهم نبود تقدير دست‌ساز

         كلتت چه خوش صداست شليك كن رفيق

من پذیرفتم شکست خویش را

                               پندهای قلب دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

                            این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

                          با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتن من شاد باش

                                   از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو, تنهاتر از من می روی

                              آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

                                تلخی برخوردهای سرد را

         من پذیرفتم شکست خویش را ....

خواستم بگويم، فاطمه دختر خديجه‌ي بزرگ است.
ديدم فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه دختر محمد (ص) است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه همسر علي است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه مادر حسين است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه مادر زينب است.
باز ديدم كه فاطمه نيست.
نه، اين‌ها همه هست و اين همه فاطمه نيست.
فاطمه، فاطمه است . . .

شهادت این بانوی بزرگ تاریخ بر همه ی دوستان اهل بیت تسلیت باد.

و هنگام خواب کنار قاتلان دراز می کشیدم

بی رقتی از عشق پرستاری می کردم

و بی صبرانه طبیعت را می پاییدم.

فرصت من در این جهان خاکی اینگونه به سر شد."

                               داشتنش بود

                                       همین و بس!

و چکید ازقلمش عطر بهار!

طفلکی نمی دانست

ولی عاشق بود

              عاشقتر شد

فکرش همه شد این واژه ی غریب

                          آنقدر به افکارش پیچید

                                              که دیگر نفهمید!

                                                     هیچ نفهمید چه می کند!

آمد و رفت

      گریست وخندید

         نوشت و نوشت و نوشت...

                                     دیوانه شد!

آه کشید،فریاد زد،اشک ریخت

                                  ویرانه شد!

                                     طفلکی گم شد!

کور شد...

خودش را حس نکرد،

و هنگام عبور یار خوابش برد!

                             و خوابش را دید

و از آن به بعد عادت کرد

                      به خوابیدن با عطر عبورش عادت کرد

                                                                بد عادت شد!

بیدار که شد

        از نبودش شکایت کرد!

               و دوباره حلقه طی شد و طی شد!

                                 و هی طی شد و هنوز هم می شود!

هم طی می شود ،هم سخت می شود! 

عادت کرد که صدایش کنند طفلکی!

                               باز هم بد عادت شد!

طفلکی آرزو کرد،

            هزاران بار به لحظه ای برگردد

                            که می چکید از قلمش عطر بهار!

                                   همان لحظه ای که او را می خواست...

                                                        همین!

                                                                         طفلکی...

نخستین نگاهی،که مارا به هم دوخت!

نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت ...

نخستین کلامی ، که دل های مارا

به بوی خوش آشنایی سپرد و به مهمانی عشق برد

پر از مهر بودی ، پر از نور بودم

همه شوق بودی ، همه شور بودم

چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم،

نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم،

چه خوش لحظه هایی که (می خواهمت) را،

به شرم و خموشی ، نگفتیم و گفتیم

دو آوای تنهای سرگشته بودیم،

رها در گذرگاه هستی ، به سوی هم از دورها پرگشودیم

چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم

چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم

چه خوش لحظه هایی که در پرده عشق

چو یک نغمه شاد ، با هم شکفتیم

چه شب ها ، چه شب ها، که همراه حافظ

در آن کهکشان های رنگین

در آن بیکران های سرشار از نرگس و نسترن، یاس و نسرین

زبسیاری شوق و شادی نخفتیم، تو با آن صفای خدایی

تو با آن دل و جان سرشار از روشنایی

ازین خاکیان دور بودی

من آن مرغ شیدا ، در آن باغ بالنده در عطر و رویا

 بنگر چگونه مي افتي ؟  چون برگي زرد يا سيبي سرخ