قایقی بر موج دستان،رو به مغرب گام برمیداشت

با عبورش دانه های اشک را

بر گونه ام میکاشت

یکی پرسید:

آی مردم،در درون این قایق

که از هر سویش میتراود نور

چه کس خفتست؟

گفتیم:

آنکه آوازش از آغاز تا ابد

بر چهره ی شهر هنر میماند و ماندست...

 

نوشته شده در دوشنبه 31 تیر1387ساعت 14:49 توسط وحید | |