سلام .. به همه ی دوستان خوبم...

وقتی این مطلبو می نویسم .. یک هفته مونده به سال جدید...  هنوز بوی عید نمیاد... هرچند که این روزها در سرتاسر این تهرون بزرگ هر محله ای که بازاری داره  پر از جمعیته و روی پشت بومها پر از فرشهای شسته شده . نیازی نیست توی خیابون سر به هوا راه برید تا این فرشها رو ببینید ، کافیه سرتونو بندازین پایین تا قطره های آبی که روی سر و صورتتون میریزه شمارو به یکباره به خودتون بیاره که داره عید میاد...  

((آخ جون داره عید میاد )) این جمله به راستی منسوخ شده و حتی از زبان بچه های پیش دبستانی هم شنیده نمیشه ، دیگه هیچ کس (نمی گم هیچکس شاید یه تعدادی پیدا شد که خوش به حالشون) علاقه ای به این عید نشون نمیده .

دو روز پیش سوار یه تاکسی شدم . توی تاکسی همه از حواشی  عید نوروز ( نه از خود عید ) می نالیدند. راننده تاکسی که یه مرد با موهای جو گندمی و پر از چین و چروک روی صورتش بود انگار تازه داغ دلشو تازه کرده باشن ، گفت: این چند روز مونده به عید برای من مثل کابوسه .. آرزو می کنم امشب بخوابم فردا وسط فروردین پاشم و ببینم که همه چیز تموم شده ... دوتا دختر دارم و یه پسر .. که همشون منتظرن که من  هر چی زودتر یه پولی بهشون بدم که برن خرید .. خب حقم دارن ... سالی یه بار که باید یه چیزی بخرن ... (بغض می کند)

من فقط سرمو پایی انداختم و تکان میدادم ... میدونستم اگه تو چشاش نگاه کنم نمیتونم جلوی خودمو بگیرم... وقتی یه مرد چهل ساله گریه میکنه من چرا نکنم...

میدونم که حرف زیاد داره اما به هزار دلیل نمیگه ...

به راستی چرا یه مرد برای رسیدن سال نو باید گریه کنه؟

امثال این مرد کم نیستن ... من با خیلی از این جور افراد برخورد داشتم...

وقتی از تاکسی پیاده میشم ، همش به حرفهای اون مرد فکر می کنم... کابوس شب عید... باورش میکنم ... چون لمسش میکنم...  یاد شعری از قیصر امین پور  افتادم که میگه :

گفتی : غزل بگو ! چه بگویم ؟ مجال کو

شیرین من ، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل ولی

گیرم هوای پرزدنم هست ، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چهار فصل دلم را ورق زدم

آن برگ های سبز سر آغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند

حال سوال و حوصله قیل و قال کو؟

نوشته شده در جمعه 23 اسفند1387ساعت 19:53 توسط وحید | |